Dagschrift

Dagschrift

20><21

Dit is een jaaroverzicht van 2021 aan de hand van de scheurkalender van de Sprekende Ezels van 2021 en tegelijk een terugblik op 2020 aan de hand van de foto's genomen van de scheurkalender van dat jaar. 

Dag 33

2 februari 2020 : foto MIreille Michiels 

2 februari 2021 : geen foto 


Wat een tijden toch! Na Oostende, de Bozar, Antwerpen, de volgende dag, het zal een zondag zijn geweest, naar dat geweldige tropisch zwembad in Beveren. Met de ganse familie. Voor de verjaardag van Mireille. Topmiddag. Het lijkt allemaal zo ongelofelijk lang geleden. En het lijkt ook zo enorm iets uit de onbezorgde tijd die er vanaf maart niet meer is geweest. Buiten dan even een beetje een ‘sort of’ in de zomer. Ja, het mag terugkomen, die volle dagen, elke dag iets te doen. Maar nu ga ik lezen in mijn bed. Ik zit op schema. En op schema zitten, dat is toch al iets. 

Dag 32

1 februari 2020 : foto Hendrik Willemyns 

1 februari 2021 : geen foto 


Juist, het ging maar door. Op de eerste februari van 2020 heb ik gedraaid als dj tijdens een avond in de Grote Post waar Hendrik Willemyns van Arsenal met zijn poëzieproject optrad. Mooi boekje heeft hij gemaakt. Heel stijlvol. Het was een mooie, memorabele avond. 

Dat kan van 1 februari 2021 allerminst worden gezegd, dat was gewoon een saaie, grijze maandag. 

Al was het werken aan mijn eigen dichtbundel met Estelle wél geweldig. Maar nog geweldiger was het lezen naast An in bed. Iets wat we nu meer en meer doen. Eindelijk.

Februari

februrari : foto Niels Commeyne in de platenwinkel over de Crayon 

februari : Abécedaire van Sébastien Conard - foto 2 uit de nalatenschap van Kasper Demeulemeester 


Zo ging dat in 2020 voor maart. De volgende dag was ik alweer in Oostende. Even binnengelopen bij Niels in de nieuwe platenwinkel over de Crayon. Net als de Crayon uitgebaat door Xavier van de Crayon, samen met wat maten, zoals Niels. Toffe shop. Allemaal tweedehands. Ik heb denk ik niks gekocht. Voor één keer. 

het abécedaire van Sébastien Conard komt elke maand per twee letters voor in de kalender. We beginnen met de A & de B. Zo gaat dat. De quote van Kasper is lichtjes visionair. Iedereen doet zijn best. Dat is waar. We kunnen niet anders in deze vreemde on-hold tijd. Zie mij hier zitten .Om middernacht dit schrijven. Voor wie en voor wat? Ik weet het eigenlijk zelf niet zo goed. Ik denk dat het nog moet komen. Wat ik hier wil schrijven. Zo lang ik niet mee ben met de dagen mist dit namelijk alle urgentie. 


Dag 31

31 januari 2020 : foto van de ober in de Beaux Arts 

31 januari 2021 : geen foto - gedicht Johan S Stuer 


En toen gingen we dus naar ‘Conversations with Nick Cave’ in de Bozar. Ik heb nog geprobeerd om van hem een foto met het kalenderblaadje te nemen, maar hij duwde het weg in de waanzin waar iedereen iets van hem wilde. Rabiate fans die allemaal verbeten keken en de anderen wegbliksemden met hun enkel voor hem oog hebbende ogen. Ik dacht toen, ‘oh well Nick…’ Het was een mooi concert. Maar de vragen uit het publiek waren werkelijk van het hoogste niveau plaatsvervangende schaamte genererend. Zoals die vrouw die zei dat ze Jezus had gezien in Gent en of hij zich ook niet een soort van Jezus-figuur voelde. Maar de ergste vraag kwam toch van die vrouw die zei dat ze met Dirk De Wachter samen aan een boek werkte en dat Dirk De Wachter de Vlaamse Nick Cave was, en of hij hem kende… en zo ging dat nog vijf minuten verder. Soit, het concert, de muziek was prachtig, net als alle gevatte antwoorden. An en ik hebben genoten. 


Wat het gedicht van Johan S Stuer betreft. Dat hoeft niet meer te zijn. 

Dag 30

30 januari 2020 :gedichtendag : foto Sjors De Jongste/ Rosco Tas/ Een vriendin die Evi heet / Maud Vanhauwaert / Carmien Michels / Sieglinde Vanhaezebrouck / Een meisje uit Antwerpen / Stefaan Goossens / Dean Bowen / Siel Verhanneman / Seckou 


30 januari 2021 : geen gedichtendag / geen foto - gedicht Angelika Geronymaki mét

QR-code naar muziek gemaakt samen met Sjors De Jongste


Groter kan het verschil nauwelijks zijn. In 2020 was ik aanwezig als presentator/dj bij de feestelijke viering in het Zuiderpershuis van de kersverse stadsdichter van Antwerpen : Seckou. Het was een prachtige avond. Op de trein ernaartoe schreef ik een gedicht. Vliegertje. Ik had diezelfde avond tickets om naar Nick Cave te gaan kijken in de Bozar. Die heb ik op miraculeuze wijze (je moet weten bij wie je moet zijn soms) kunnen inwisselen voor de volgende dag. Neen, het was nog anders, Emma & Ditmar gingen samen met Kevin naar Nick Cave en An en ik gingen de dag nadien met andere tickets die we gekregen hadden. Van wie? Van mensen die plaatsen over hadden. Ik heb op die gedichtendag omdat het gedichtendag was beslist dat ik van al wie wilde een foto met het kalenderblaadje mocht maken. Dat was heel mooi. Het idee een beetje stretchen. No limits. Dit jaar waren er enkel limits. Het was een gedichtendag (op 28 januari dus)  waarvan ik dan blij ben als ie voorbij is. Geen optredens, nergens naartoe. Ik heb wél een nieuw gedicht geschreven, de nacht ervoor. Het gedicht heet ‘Kalk’ en zal het slot zijn van mijn dichtbundel die ik samen met Simon Van Buyten zal voorstellen op 21 maart. De inspiratie kwam van Estelle De Nijs, de geniale grafisch vormgeefster die de bundel vorm zal geven en die mij in haar typische manier overtuigde om kalkpapier te gebruiken. In de bundel gaan er ook lichaamsdelen staan. Dit is het gedicht : 


En nu

Wij hier

Neem geen pen.

Neem geen papier. 

Zwachtel deze woorden 

rond je hoofd. 

Kalkeer ze sprakeloos

in je ziel 

In je lijf 

In je botten 


Met je ogen / Je oren / Je neus 

Je tong / Je hart / Je naar lucht 

Happende Longen 


En laat mij opdrogen als 

een lijf in de zon. 

Voel mij daar voor altijd staan. 

Witdruk. 


Het is zonder twijfel 

De meest verbindende daad 

Die wij ooit met elkaar zullen stellen. 


Hiervan bestaat geen duplicaat. Het zit in de overgave.

Laat dit -   genoeg zijn   

IMG_0229
C0DAB791-9D4F-460A-9782-36BBC14679B7
IMG_0232
IMG_0251
IMG_0245
IMG_0246
IMG_0243
IMG_0248
IMG_0249

Dag 29

29 januari 2020 : foto Mc Cloud Zicmuse 

29 januari 2021 : geen foto - Haiku Lotte Dodion 


Mc Cloud. What a guy. Mc Cloud is nog zo iemand die in zijn eigen wereld leeft op de meest mooie manier. Ik heb hem leren kennen op Deep in the Woods in 2019. Daar trad hij op met The Lover BE & Dizzy Doux. Wat een show kan die gast geven. Hij smijt zich zo enorm helemaal. Prachtig is het. Sindsdien heb ik hem vaak gevraagd om te komen optreden. Bij de Ezels, op Toevallig aan Zee in Oostende. Het zijn telkens onvergetelijke momenten geweest. Mc Cloud is nu Prins Zonder Carnaval, want hij was de eerste Prins Carnaval van Schaarbeek die geen carnaval heeft gehad. Door corono uiteraard. Het is vreemd, als ik naar de foto kijk, dan heb ik de indruk dat het al bezig was het virus. Maar dat komt doordat hij vanuit dezelfde ruimte later op het jaar nog een foto heeft doorgestuurd, en die zijn wel degelijk in lockdowntijden gemaakt. Er is vandaag verder andermaal niks noemenswaardig gebeurd. Vanavond is wél de eerste episode gepland van onze podcast van de Sprekende Ezels. Andermaal hebben we de scheurkalender gehanteerd als kapstok. Net als we deden op het eind van 2020 met ons jaaroverzicht. Het plan is elke maand één episode. Dus vanavond om 21u :januari. Wat de haiku’s van Lotte Dodion betreft : daar hebben we het later wel eens over. Als het eindelijk olympische spelen is of zo. Zo. De maand zit er ei zo na op. Ik ga dit dan lanceren in februari. Niemand zal dit ooit lezen, want de dagen zijn reeds voorbij. In februari zal ik mee zijn, en wordt dit mijn eerste taak van de dag. Schrijven. En dan de rest. Niet meer omgekeerd. Het zijn allemaal inzichten. Een mens moet er vijftig voor worden om het in te zien. Neen, een mens heeft chance met zijn geliefden die het hem influisteren. 

Dag 28

28 januari 2020 : foto Messi door Marc Ducheyne 

28 januari 2021 : geen foto / gedicht Nikki Nijsten 


De eerste dag dat ik niemand vond om een foto van te nemen. Ik heb het toen op Facebook gevraagd wie een foto kon nemen. En zoals het vaak gaat is het dan toch je familie die je het snelst te hulp schiet. Mijn broer nam deze foto van Messi met de toepasselijke ‘never give up’ erbij. Kijk, ik héb wél niet opgegeven. Het is soms écht een gedoe geweest, elke dag een foto en met verloop van tijd en corono diende ik soms dagen in te halen. Maar dat doet er niet toe. Elke dag heeft zijn foto. Al is het soms niet de foto van de dag. 

In de kalender van 2021 staan op deze dag twéé fouten. De eerste was de foto die ik aan deze tekst zal toevoegen. Die had Nikki Nijsten bij haar gedicht gestoken, want de foto had haar tot het gedicht geïnspireerd. Ook de achternaam van Nikki staat verkeerd in de kalender. Beetje sneu, want ze staat maar met één gedicht in de kalender. Het is dus Nijsten ipv Lijsten. Maar wie wil dat eigenlijk lezen? Wie interesseert dat? Geen mens. Waarom schrijf je het dan? Omdat je het wilt rechtzetten. Je wilt dat Nikki dit leest en dat ze denkt ‘wat is dat attent van Jan’. Daar moet je misschien mee ophouden. Je kunt beter over stomende sekspartijen die je niet beleefd hebt schrijven. Of over een feest waar iedereen binnen dertig jaar nog zal over praten dat je gaat organiseren. Neen, je moet nu geen feest organiseren, laat dat maar aan anderen over. Jij met je feesten ook altijd. Schrijven. Dàt moet je doen. Bovenal schrijven. Zo moeilijk is dat toch niet? Neen, maar het moet wél ergens over gaan. Dit gaat hoegenaamd nergens over. Goeie muziek in de shuffle. Amai. Phuture : Acid Tracks. Dat was nog eens muziek. Goeie feesten ook in die tijd. Detroit. Was ik dààr maar ooit geweest. Ik zou nogal geschreven hebben achteraf. Ik merk ook op dat er nog een fout op dit kalenderblaadje staat. Want het was gedichtendag. Maar ik heb gedichtendag op 30 januari gezet. Kijk eens aan zeg. Ach, voor mij is het elke dag gedichtendag. 

Dag 27

27 januari 2020 : foto meneer Vandaele van de gelijknamige koffie- en theewinkel

27 januari 2021 : geen foto / gedicht Yannick van Puymbroeck (deel II) 


De man op de foto is iemand uit het verleden. Daarmee bedoel ik dat hij en zijn winkel een prachtig restant zijn van een voorbije tijd. De Marie-Christinestraat was vroeger één van de mooiste winkelstraten van Brussel, zo heeft men mij verteld. Nu is het een wir-war-straat. Waar auto’s in beide richtingen de boel ietwat verpesten. Het is er nooit aangenaam. Het is een straat waar je snel gaat waar je moet zijn. Optiek Peeters is ook zo’n winkel met een vakman hors catégorie. En er is een rétoucheur die er al veertig jaar zijn winkeltje heeft. Een man met eer voor zijn job. Hij woont in Dendermonde vertrouwde hij mij toe. Niks voor hem Brussel. Dat zijn toch allemaal constataties die de perceptie geweld aan doen. Goed vind ik dat. Maar koffie- en theewinkel Vandaele is een winkel waar ik elke week op hetzelfde moment een pakje koffie zou willen halen. Dergelijke acties zorgen voor een regelmaat die ik ontbeer. Ik kan zelfs niet op het woord komen dat ik ervoor zoek. Dat zegt genoeg. Regelmatigheden? Traditie? Neen, dat is het niet. Ik zoek een ander woord. Routine! Dat is het! (ik moest het aan Emma vragen). Ik mis soms routine. Dat is wat ik hiermee tracht te installeren. Routine. Elke dag schrijven. Niet zomaar iets. Het is het laatste wat ik mis. Schrijf-routine. Het lijkt simpel, eens ik er aan begin, maar het is de laatste stap die ik zet eens ik aan ‘het werk’ ga. Ik beantwoord honderden mails, ik organiseer dit en dat, ik bel, ik stuur berichten, ga koffie drinken met wie maar wil, maar schrijven? Dat is voor ‘s nachts. Of als ik een inval heb. Het is nooit een plan. Het is nooit de orde van de dag. Dat moet veranderen. Ik heb ook al nagedacht over zo’n plaats waar je naartoe trekt om te schrijven. Maar eigenlijk ben ik graag thuis. Ik ga het toch nog eens proberen. Als alles terug open is. Elke ochtend ergens naartoe trekken. Dat kan toch wel werken denk ik. Laat ik de laatste zin uit het gedicht van Yannick maar even naar mijn hand zetten : ‘Anders zal ik het nooit weten, wie wel?’ Zo is dat. Dra dus, een schrijfplek op verplaatsing. Pakweg in April waarin het soms sneeuwt. 

Dag 26

26  januari 2020 : foto An De Winter 

26 januari 2021 : geen foto / verjaardag Vitalski / gedicht Yannick van Puymbroeck 


Weinig vrouwen kunnen zo cool kijken als An De Winter. Mijn vrouw. Het zijn haar ogen. Het één is nét iets kleiner dan het ander. Ze heeft een ongelofelijke blik. Na al die jaren kan ik nog steeds helemaal van mijn melk zijn als ze mij aankijkt. Dat was zo van bij de eerste blik. Het is wel straf. Ik ben naar mijn shuffle aan het luisteren op spotify. En geloof het of niet, maar net nu speelt het nummer van Noodzakelijk Kwaad ‘wildvlees’ (ja, ik luister soms naar mijn eigen muziek) waarin de zinsnede komt ‘Dat je mij blootlegt als wildvlees, en dan dichtschroeien onder jouw verrukte blik’. Mooi is dat. Vandaag verjaart Vitalski. Ik heb van hem tien boeken gekocht in deze lockdown. Vitalski is iemand die met niemand te vergelijken is. Een man met een eigen universum. Daar wil ik dan wel tien boeken van die hij heel snel na elkaar heeft uitgegeven. Het tweede gedicht van Yannick van Puymbroeck heeft andermaal een geweldige titel ‘De American Supremacy Dream Dromen’. Voor de tweede keer spreidt het zich uit over twee dagen. Yannick van Puymbroeck schrijft nog uitgebreider gedichten dan ikzelf. Zijn zoon heet dan ook Felix Bowie Zappa van Puymbroeck. Dan verwondert het niet dat zo iemand lange gedichten schrijft. Een meevaller is dat ze ook nog eens zeer goed zijn. 

Dag 25

25 januari 2020 : foto Astrid Haerens 

25 januari 2021 : geen foto / gedicht Yanni Ratajczyck 


De laatste keer dat Astrid en ik de tijd namen om een koffie te drinken. We kozen de grappige bar in Amerikaanse stijl aan het Roupeplein. We zeiden dat we vaker gingen komen tegen de eigenaars. We zijn nooit meer teruggegaan. Het was ijskoud, maar de service was ‘chaleureux’. Het was ook zo enorm nog geen virustijd. Zonder noemenswaardige zorgen op een terras. We hadden het wellicht over de lente die nog op zich zou laten wachten. Ik heb haar bedankt voor mijn residentie in het huis van de dichter in Watou, ze had gezegd dat als iemand zo’n residentie verdiende ik het was. Ik keek er naar uit die dag. De koffie was lekker, de lucht blauw. Het gedicht van Yanni sluit nadeloos aan bij ‘een jaar later was alles anders.’

Dag 24

24 januari 2020 : Martine van café Daringman 

24 januari 2021 : geen foto / gedicht Wilco Bosems 


Kijk nu. Martine in haar café. Ik zal wellicht naar de kapper zijn geweest bij Fred Cut Me, boven het café. Mijn hart bloedt andermaal bij het terugzien van deze foto uit een tijd van voor het virus. Martine op haar gemak. Met die mooie lach van haar. De lach van iemand die al veel heeft gezien maar toch nog altijd helemaal zichzelf is. Ten allen tijde. Wat mis ik haar daar. Ik ben geen zo’n grote caféganger. Althans niet iemand met een stamcafé, of iemand die op vaste tijdstippen naar hetzelfde café gaat. Ik benijd die mensen soms wel, als ik het merk dat zij wel die gewoonte hebben. Ik heb er zelf geen tijd voor denk ik. En soms ook geen zin. Maar wat hou ik van de toevallige momenten zoals dit van op de foto. Even passeren in één van die prachtige plaatsen waar mensen elkaar ontmoeten. Ik doe dat hier nu af alsof ik er nooit kom, maar dat is ook niet waar. Ik ben gewoon een onregelmatig caféganger. Wat is het op café gaan ook veranderd de laatste jaren. Of misschien ben ik ouder geworden en ben ik er gewoon niet meer bij wanneer het is zoals ‘vroeger’. Ik heb het over de momenten waarop je met een man of vijf urenlang bleef doorgaan. Muziek luisteren, dansen, drinken en lachen. Onvergetelijke nachten. Terwijl ik het schrijft denk ik aan verhalen van Alex Deforce in Les Brasseurs, en weet ik zo dat het effectief zo is dat het zeker nog bestaat (allez, bestond, want ze zijn nu dus al maanden gesloten). Dat het maar snel terugkomt, dan ga ik eens trachten zo’n nacht mee te maken, met vijf aan een toog, met vijf de muziek luider zetten, met vijf of zes, of zeven dansen. Het gedicht van Wilco Bosems is lichtvoetig. Het komt nog beter tot zijn recht met Wilco’s stem. In de podcast van Januari. Luister maar. 

Dag 23

23 januari 2020 : foto Jan De Coninck in de Vismet 

23 januari 2021 : geen foto - gedicht Vanessa Daniëls 


Met Jan De Coninck ga ik minstens elk jaar één keer op restaurant. Hier zaten we in de Vismet. Ik herken het interieur uit alle andere interieurs waar ik ooit al ben geweest. Het is dan ook het restaurant waar ik al het meest ben gaan eten. Wellicht meer dan 100 keer. Bij mijn grote vriend Tom Decroos. Jan was er nog nooit geweest. Of misschien was dit al de tweede keer dat we samen gingen. Ik weet het niet meer. In elk geval was het lekker, en plezant, zoals altijd als Jan en ik gaan eten. We kennen elkaar al lang. Van toen hij nog in Oostende woonde. Hij gaf ooit een feest bij hem thuis waar ik ging draaien als dj. Toen is ook Filip Standaert gekomen en Wim Helsen en zijn lief. Het was heel erg memorabel. Niet in het minst omdat Jan toen iedereen weg was het kartonnen varken uitschudde en het geld op tafel kletterde. Daarvan werd ik dan betaald. Vervolgens zette Jan het thema van The Godfather op. Het is één van zijn lievelingsnummers. Sindsdien is het onlosmakelijk met hem verbonden. Jan De Coninck is een speciale gast. Hij heeft een groot plan om tussen bergen een installatie te realiseren met laserstralen. Een laserdriehoek eigenlijk. Maar door het virus zal dit ook wel ergens on hold zijn gezet. Of net niet. Ik zou het hem eens moeten vragen. Het gedicht van Vanessa Daniëls is niet mis. De eerste zin bijvoorbeeld ‘er bestaan woorden die gaten slaan in een opgewarmd lijf’. Dat is niet mis.

Dag 22

22 januari 2020 : foto Jan Ducheyne 

22 januari 2021 : geen foto - recept voor tomatensoep Herwig Deweerdt


Na 22 dagen heb ik dan toch maar besloten om er eens mijn eigen kop tussen te steken bij gebrek aan beter. Ik zal wel weer de ganse dag zijn thuisgebleven, buiten de kinderen naar school te hebben gebracht. Ik sta voor onze maandkalender die we zelf maken. Dat is dan een soort meta-grap die enkel ikzelf en Emma opmerken. 


Herwig Deweerdt is een bijzonder man. Hij heeft een geweldig geestig gevoel voor humor. Het is een van de meest aimabele mensen die ik ken. Het is dan ook geweldig dat hij afkomt met ideeën als ‘een recept voor tomatensoep’. Ik ben blij dat het in de kalender staat. 

Het is een soort absurdisme, maar tegelijkertijd is het ook nog eens écht bruikbaar. 

Zou er iemand die soep gemaakt hebben vraag ik mij af? Ik durf te wedden van wel. Toch minstens één. Misschien voor de meta-grap, Herwig zelf. Wie weet. 

Dag 21

21 januari 2020 : foto Anneleen van Offel 

21 januari 2021 : geen foto/gedicht ‘Existentiële Crisis in Wikipediastijl-Yannick van Puymbroeck(II)


Ik weet nog dat ik Anneleen belde om te vragen of ze het blaadje van de dag en zichzelf wilde fotograferen. Ze was zich aan het voorbereiden op de editie van de sprekende ezels in Bar Mirwaar. Ik ging eerst gaan, maar ging dan toch niet. Want op maandag blijf ik graag thuis. Wat ik dan ook deed. Anneleen had niet veel tijd, ze was bezig met de voorbereiding. Een heel mooie foto is het. Anneleen presenteert ondertussen de sprekende ezels niet langer. Ze houdt zich enkel nog bezig met haar schrijfwerk. En dat is goed. Ze deed het wel goed, dat presenteren. Ze heeft één van de meest aangename stemmen die ik ken. Nu zal Hanna De Smet de Ezels in Gent presenteren als het er ooit weer van komt. In september was er alvast één geslaagde editie. Het is toch wel heel raar dat we ons podium niet meer kunnen doen. Nu al bijna een jaar. De online-edities waren grappig en ook heel erg goed gedaan, al zeg ik het zelf, het was héél on the edge, en we waren zoals vaak ook hier bij de eersten. Dat komt doordat de Sprekende Ezels geen Organisatie zijn. Eerst was het gewoon Stijn die podia op poten zette. Nu doe ik dat met hem. En Creatief Schrijven ondersteunt ons. Maar wij behouden onze vrijheid. En daardoor doen we gewoon wat we voelen. Zo is ook de podcast ontstaan. En zo zijn de online-edities ook gewoon gestopt omdat we er geen zin meer in hadden. Het gedicht van Yannick is heel mooi. Vooral het stuk op deze pagina. Ik zou graag zelf de zin geschreven hebben ‘Was ik een filosoof, ik was Sartre met de swagger van Camut en het kapsel van een geëlektrocuteerde derrida.’ Dat zijn nogal eens zinnen. Ik benijd Yannick van Puymbroeck voor zijn gekke fantasie in dit register. 

Dag 20

20 januari 2020 : foto Tine Van Kerckhoven

20 januari 2021 : foto : bij Jan De Coninck thuis -

gedicht ‘Existentiële Crisis in Wikipediastijl-Yannick van Puymbroeck (I)


Tine was vroeger An haar collega. Tine is een soort fee. Ze heeft als afscheidscadeau een miniatuur gemaakt, een bokaaltje met daarin An en zij en een boom en gras. Het is prachtig. 

Ik ken weinig mensen die je zo het gevoel kunnen geven dat je goed bezig bent als Tine. Ze heeft een bedrijf dat ‘koffie bij Tine’ heet. Ze geeft workshops en legt uit hoe je met social media moet omgaan. En ik denk als je dat bij haar doet, dat het doorgaans beter zal zijn dan als je dit door iemand anders laat doen. Yannick van Puymbroeck die de gedichtenwedstrijd won in 2019 is een geweldige dichter. Ook hem ben ik al jaren niet meer tegengekomen in het echt. Wij zien elkaar op facebook zoals dat dan heet. Ik hoop dat het na de crisis nog eens tot een ontmoeting komt. Bij een Sprekende Ezels avond in de Monk bijvoorbeeld. Als vanouds. Jan De Coninck, de man die de werken aan de Anspach voetgangerszone in goeie banen moet leiden, stuurde mij op deze dag een foto van de scheurkalender. Dat de tijd te snel gaat vond hij. Ik heb er niet op geantwoord. Omdat ook voor mij de tijd die stilstaat te snel ging die dag. Dagen vullen zich zonder dat je er acht op slaat. En voor je het weet zijn ze voorbij. Op 23 januari 2020 ben ik met Jan in de Vismet gaan eten. Daarom keek ik nog even na of hij niet exact een jaar later deze foto had gemaakt. Maar het scheelt dus drie dagen. 

Dag 19

19 januari 2020 : foto Pjeroo Roobjee 

19 januari 2021 : geen foto - gedicht ‘26W RMS Class AB’ door Sjors De Jongste


Kijk! Wat een verschil tussen deze twee 19de januari’s. De grote Pjeroo Roobjee! In boekhandel Demian, het was een zondag. Ik ben erheen getrokken, alleen, omdat ik de meester nog eens aan het woord wilde horen. En dit in zo’n intieme setting. Het was dan ook memorabel. Hij stelde het boekje ‘de rodeo van een lassowerper’ voor. De oplage bestaat uit 250 genummerde exemplaren. De eerste 30 zijn gesigneerd en voorzien van een stuk ruw canvas met een handgeschilderd Roobjee-woord. Ik heb nummer 16 en het woord is ‘Rodeo’. Het is een prachtig boekje.  Ik moest toch even mijn moed samen rapen om hem de banale vraag te stellen of ik hem mocht fotograferen met het blaadje van de dag. Ik ben niet snel starstruck, maar deze grote redenaar, deze uitzonderlijke man, met zijn eigen gemaakte taal en houding, waar ik altijd weer van onder de indruk ben, die wil je toch liever iets anders vragen. Maar dan ook weer, nu ik het terugzie ben ik heel erg blij dat hij erin staat. Er zijn zo nog momenten geweest in het jaar 2020, dat ik onvergetelijke momenten heb meegemaakt, met andere artiesten of met andere memorabele mensen, en géén foto van hen heb genomen. Het was een detail, maar ik ervaarde het wél telkens als een klein krasje. Een klein gemist momentje. Want het waren altijd mooie mensen in de meest fundamentele zin van het woord. Vanbinnen dus. Waardoor ze uiteraard ook meestal uiterlijk mooi waren. 

Maar Pjeroo staat er dus wél tussen. En daar word ik heel blij van. Want ik word altijd blij als Pjeroo zijn gezelschap ben. Dat is helaas niet elke week, zelfs niet elke maand, zelfs niet elk jaar. Onze paden hebben zich nagenoeg niet meer dan drie of vier keer gekruist. En ons enige gesprek beperkte zich tot wat grapjes maken en hem vragen of hij het boekje wilde signeren voor mijn An, en die foto met het kalenderblaadje dus. Het is toch al dat. Ik kocht meteen nog een boek of drie van hem. Ik las er nog maar één van. Het gedicht van Sjors De Jongste op 19 januari 2021 bevat een fout. In de kalender staat er Sjors De Jonghe. Maar het is De Jongste. Hij woont in Zierikzee en hij kent alles van The Fall en nog zoveel meer muziekgroepen. Hij is de grootste Ton Lebbink fan die ik ken. En zo hebben we ook opgetreden samen in Paradiso in Amsterdam. Ook dat was memorabel. Maar daar ga ik het nu niet over hebben. 

Dag 18

18 januari 2020 :  foto Stella - dochter van Klaartje De Bonnaire & Johan  Van Roy 

18 januari 2021 : geen foto - gedicht Lockdown Exit (Vision I) - Jan Ducheyne - Simon van Buyten 


Stella! Duidelijk blij dat ze op de foto mag met het ‘blaadje van de dag’. Stella is een heel slim kindje. En nu is ze alweer een jaar ouder. Niemand kan beter over Stella schrijven dan haar mama. Dat doet ze een paar keer per jaar. En het is altijd heel mooi. Vol liefde. Ik stel me de laatste vragen de vraag of ik in mijn schrijven niet wat te lief ben. Zoals hier, dit, elke dag schrijven. Dat lukt niet zo goed. Ik denk er dan over na, waarom het niet zo goed lukt. Wat ik eigenlijk aan het doen ben, zo die foto’s beschrijven, en dan het kalenderblaadje van de huidige kalender beschrijven. Tot wat leidt dat? Het idee is ontstaan uit het gegeven dat het ergens jammer is om niks met al die foto’s te doen die ik een gans jaar van al die mensen zo vol overtuiging ben blijven nemen. Het is een heel mooie verzameling geworden. 366 dagen lang. Maar wat betekent het? Mensen vroegen mij dat ook vaak? Waarom doe je dat? Wat is het doel ervan? Zo zit ik niet in elkaar. Ik plan zelden. Dus op 1 januari neem ik een foto van iemand met dat kalenderblaadje en ineens beslissen we om het elke dag te doen. We? Ja, mijn dochter en ik. Ik toets vaak mijn ideeën af met mijn dochter. Niet altijd. Maar wel vaak. Het leek mij geen goed idee om gewoon hetzelfde te doen, terug elke dag een foto nemen van iemand met het kalenderblaadje. Dus besloot ik om elke dag te gaan schrijven. Maar dat lukt dus - vooralsnog - niet. 


Ik ben aan het inhalen. Ik zit nu nog een week achter. 


Het gedicht op het kalenderblaadje van de dag is van het beste dat ik al geschreven heb. Het is het eerste gedicht dat ik samen met Simon van Buyten schreef. Op 21 maart komt onze gezamenlijke dichtbundel ‘Overuren in het Niets’ uit bij uitgeverij Fluxenberg. 


Het is een spannend proces. Ik heb het gevoel dat de dichtbundel heel erg mooi wordt. 

De poëzie is anders dan wanneer ik niet samen schrijf. Denser. Als dat al een woord is. 

Het feit dat we niet aangeven wat van wie is, dat vind ik het mooiste aan deze samenwerking. 


21 maart. Waar we de bundel gaan voorstellen en hoe, dat weten we nog niet. 

Het is dan ook nog altijd lockdown. Op 18 januari was er nog geen lockdown. 

Dag 17

17 januari 2020 : foto Elvira Verspelt & Putin 

17 januari 2021 : geen foto / schilderij Jirka De Preter 


Elvira Verspelt is de eerste die zelf met het voorstel kwam om een foto van zichzelf met het kalenderblaadje van de dag op te sturen. Ze fotografeerde zich met Putin die ze bewerkt heeft tot clown. Goed gedaan van Elvira. Op 17 januari 2021 gebeurde er niets wat ik mij nog herinner. Wat wel een feit is dat is dat er in de scheurkalender een explosie aan kleuren van het kleine blaadje spat. Het schitterende schilderij van Jirka De Preter is nog veel mooier in het echt. De schilderijen van Jirka De Preter zijn dat stuk voor stuk. NIemand maakt zulke schilderijen. ‘Sorry voor het storen, ge hebt misschien geen tijd? Of wel een beetje.’ staat er. Dat is een zin die Jirka vaak hoort. Als men haar opbelt om het over de boeken te hebben die ze ontwerpt, of deze kalender. Als ik en Jirka bellen dan bellen wij altijd minstens een half uur. Soms bellen wij heel lang niet. Dat is omdat wij met ons leven verder doen en elkaar dan niet zien of horen. Als Jirka & ik dan terug bellen na lange tijd dan zijn dat van de mooiste telefoongesprekken die een mens zich indenken kan. Dat komt doordat Jirka & ik altijd heel blij zijn als we elkander horen. Nog blijer zijn wij als wij elkaar in levende lijve treffen. Dat gebeurt nog minder vaak. Wat wij beiden enorm spijtig vinden. Jirka is bijvoorbeeld nog nooit aan de kabine geweest in Oostende. Dat is niet waar. Eén keer. Toen ben ik haar gaan zoeken, dichter naar de zee dan onze kabine ligt. Ze was een soort aberratie op het strand. Tussen al die mensen in hun zwembroek liep ze daar. In het zwart. Met haar mooie witte haar. Dat het snel nog eens moge gebeuren. Jirka ontwaren in een mensenmassa. Want Jirka is enkel een aberratie omdat ze boven de rest uitstijgt.

Dag 16

16 januari : foto Joost Vandecasteele

16 januari : geen foto / gedicht Nooit Nooit 


Joost Vandecasteele. Wat een kerel is dat toch. Weinig mensen zijn grappiger. Weinig mensen kunnen beter heel doordringend kijken. Weinig mensen zijn zo ontwapenend als Joost Vandecasteele. Ik heb hem heel graag. Hij houdt de vaart erin. Hij kan niet anders. 

Een beetje aanlummelen zit er bij hem niet in. We hadden net koffie gedronken op ons favoriete koffieterras (dat van de Kaffabar op het Rouppeplein) en dan in één rechte lijn naar Passa Porta, en dan nog snel een foto nemen, en hop, we gingen onze weg. Er was ook hier nog altijd geen vuiltje aan de lucht. 


Van 16 januari 2021 valt niet veel meer te melden dan dat het gedicht van Nooit Nooit naar zijn eigen zeggen uit het leven gegrepen is. 

Dag 15

15 januari 2020 : Steve van ‘t frietkot aan Pannenhuis

15 januari 2021 : geen foto / vervolglied deel 1 - Nick Defour:Het lied van de Geit Posseintes


Steve is een echten. Hij doet niet liever dan zeggen dat hij de laatste Vlaamssprekende friturist van Brussel is. Hij heeft goeie frieten. En in deze reeks is hij de eerste mens die ik niet echt persoonlijk ken, buiten van onze babbels aan zijn frietkot terwijl ik sta te wachten op mijn bestelling. Hij kent zijn klanten wel. Hij weet wel van iedereen iets zo beweert hij. Dat is natuurlijk niet waar. Maar het houdt de ambiance er wel in terwijl je staat te wachten. 


Het verhaal van Nick Defour in de kalender is zoals het met de verhalen van Nick Defour gaat. Ge moet het lezen om het niet helemaal te begrijpen. En als je het Nick dan hoort vertellen (check onze podcast) dan klopt alles tot in de kleinste details. Vintage Defour.

Dag 14

14 januari 2020 : foto Ann Van De Vyvere 

14 januari 2021 : geen foto / tekening Bert Lezy 



Ann kwam op bezoek. Ze is het schilderij op de foto komen brengen dat ze samen met Jules, haar geweldige zoon heeft gemaakt. Ze hebben het schilderij gemaakt geÏnspireerd door mijn gedicht ‘alles wat ik heb’. Jules heeft er op magische wijze allerlei dingen in verwerkt die in het gedicht voorkomen. Zoals het bestek en weet ik wat allemaal. Het zou super zijn als Jules het mij nog eens allemaal zou kunnen uitleggen. In 2019 kreeg ik van Ann de met een koffielepel een een stuk hout door haar zelfgemaakte trofee van beste koffiemaat. We dronken vaak koffie samen in 2019. In 2020 is dat niet gelukt. Eén of twee keer. Zou er een andere koffiemaat van het jaar zijn? Ik vraag het mij af. Ik verdiende in elk geval geen verlenging van mijn titel. Maar wel, verzachtende omstandigheden waren er zeker. Maar dus nog niet op 14 januari 2020, en toen hebben we dus gewoon koffie gedronken. En dus daarom staat er op het schilderij een koffiekop op mijn kop. 


Dag 13

13 januari 2020 : foto Emma Ducheyne 

13 januari 2021 : geen foto - (stift)gedicht Geert Simonis 


Daar is Emma weer, in één van haar meest comfy kledingstukken, haar oversized Eviantrui.  Emma is de eerste die ik twee keer heb gefotografeerd wegens ‘géén mens gezien vandaag!’  Wellicht kwamen we effectief niet buiten. 13 januari 2020 was een maandag. Dan kom ik inderdaad niet zo graag buiten op maandag. Meestal beperkt de activiteit zich dan tot de jongens naar school brengen en ze terug afhalen. Veel meer moet dat niet zijn. Wat schrijven, eten maken, beetje thuiswerken

(ja, ik doe dat al sinds 2016, dus dat was voor mij nu niet de grote vernieuwing.) 


‘Om gelukkig te worden kun je gehakt eten met je beschermengel en een olifant’. 


Dat is wat Geert Simonis ervan maakt in het eerste stiftgedicht in de nieuwe scheurkalender. 

Zo gaat het vooruit. Verder niet te veel te melden over noch 13 januari 2020, noch 13 januari 2021 die ik mij al lang niet meer herinner. In 2021 was het een woensdag. Dat zal ongeveer het enige verschil zijn geweest. 


Dat en het eten. Dat en een blik ergens langs straat. En natuurlijk was alles anders. Maar niet tot in het kleinste detail. Dat allerminst. Ik droom nu even weg. Naar een plaats waar alles anders is, tot in het kleinste detail. Wat is dat lang geleden. Ik wil op reis. Ver.

Dag 12

12 januari 2020 : foto Alex Beaumont & Marc Ducheyne

12 januari 2021 : geen foto - gedicht Maaike Neuville 


Alex & Marc waren op bezoek bij ons thuis. Zo ging dat toen in het begin van 2020. Nog geen vuiltje aan de lucht. Nieuwjaarsfeesten bij de vleet. Dit zijn twee van de meest dierbare mannen in mijn leven. De ene is mijn vriend sinds we zestien waren, de andere is mijn broer. Wat wij allemaal meegemaakt hebben. Dat is niet in woorden te vatten. We zien elkaar veel te weinig. Maar nu nog minder dan in normale tijden. De vriendschap tussen Alex en mij is echter zo groot dat die onwrikbaar is. Voor het leven. Toch doet deze foto mij verlangen naar het volgende feest waarop beiden aanwezig zullen zijn. Marc en ik bellen elkaar af en toe, en we hebben ook proberen te zoomen, maar dat is het toch niet echt. Tijd voor de lente. Tijd voor een groot feest. 


En daar sluit het gedicht van Maaike Neuville perfect bij aan : 


‘Ook dit zal voorbijgaan’  




Dag 11

11 juni 2020 : foto Tim Coene 

11 juni 2021 : foto Mireille Michiels - jarig vandaag - gedicht Jef Staes 


Op bezoek bij Tim. In Bonheide, waar hij woont met zijn Annelies en hun kinderen en een kat of zes. An en ik zijn geen zo’n kattenmensen. We vinden het teveel gedoe. Ook daarin hebben we elkaar gevonden. Het was wel plezant, en het was lekker eten. Het kon bovendien dus ook nog, toen in januari om bij mensen thuis te gaan eten. We zijn er sindsdien niet meer geraakt. 


Vandaag is Mireille jarig. De vrouw van Jos, de papa van An. Ze had het kalenderblaadje speciaal meegenomen naar de sneeuw en is zo de eerste die zoals in 2020 een foto van zichzelf nam met het kalenderblaadje van de dag. Stiekem had ik gehoopt dat dit zou gebeuren. Mooi! 


Het gedicht is van Jef Staes. Het is een geslepen aanklacht op zijn Staes. 

Tegen het sluimerende racisme. Dacht iedereen maar zoals Jef Staes. Het zou een betere, veel meer in evenwicht verkerende wereld zijn.

Dag 10

10 januari 2020 : foto Bart De Smedt 

10 januari 2021 : geen foto 


Kijk nu. Het is vertrokken. Na dagenlang mijn huis niet uit te komen na nieuwjaar is dit de eerste foto die duidelijk op uithuizigheid à volonté wijst! Ik bevond mij in Het Huys in Ukkel. Bij Bart De Smedt, de man op de foto, die daar zakelijk leider of zoiets is. Bart is vooral een topkerel. Een man met een gouden hart, maar eveneens met visie en scherpte, gevoel voor humor en muziek als essentieel levenselixir door zijn aderen stromend. Het was het Nieuwjaarsfeest van Het Huys, het schitterende gemeenschapscentrum in Ukkel. Er was dus nog écht geen vuiltje aan de lucht. Iedereen heeft staan dansen tot de stukken eraf vlogen. Urenlang. Het was nogal geweldig. En lijkt nu al zo ongelofelijk lang geleden. En toch is het nog maar een jaar en vier dagen geleden. Onwezenlijk is het. Maar het komt terug. 


Op 10 januari 2021 hadden we met Noodzakelijk Kwaad een memorabel optreden in de living van Frank P. Jasper Harnie en zijn crew maakten er daar Chez P. een echte videoclipscène van, rookmachine, stroboscopen, drie camera’s… En wij waren in vorm.
Jef Mercelis dronk zowaar een zelf gezet gemberbrouwsel en het optreden was lekker strak. 

We hebben het optreden lang een plaat opgezet die collectioneur Frank P. op de kop heeft getikt. Het betreft de opname op 500 kopieën, Italiaanse persing, van Jozef Beuys die niks anders doet dan ‘Ja, ja, ja, ja’ en ‘neen, neen, neen, neen’ zeggen. Hoe meer je er naar luistert, hoe beter het wordt. Want hij doet het met héél veel overtuiging. Twee vinylkanten lang. De hoes, de plaat, de opname. Effectief een kunstwerk. We spelen nu met het idee om het idee integraal te kopiëren met Noodzakelijk Kwaad. Ook het aantal. We zullen zien. 


Dit is het origineel:


https://www.discogs.com/Joseph-Beuys-Ja-Ja-Ja-Nee-Nee-Nee/release/1585159


uitgekomen tijdens mijn geboortejaar 1970. Ik las dat de tekst een ironische verwijzing is naar de roddelende vrouwen in Kleef. 


We gaan de plaat nog gebruiken bij optredens denk ik. Het pakt goed. En dat er nog veel optredens met Noodzakelijk Kwaad mogen volgen.

Dag 9

9 januari 2020 : foto Filip Jans 

9 januari 2021 : geen foto - gedicht Yentl Cooreman


Op 9 januari ben ik tot bij de buren gegaan. Filip Jans was dé man die ons op het idee van de scheurkalender heeft gebracht. Hij zei dat al meer dan een jaar. In 2020 was het dan zover. Filip wordt dan ook terecht als eerste bedankt in de kalender van 2020 door er zijn uitspraak als openingszin in te zetten. Filip is een man van ideeën. Als hij erover vertelt, dan krijg je al goesting gewoon door naar zijn uitleg te luisteren. Ik hoop dat hij snel weer ongebreideld zijn ideeën kan realiseren zonder langs alle kanten beknot te worden in de uitvoering ervan. Het is een hels jaar voor iemand als Filip die gewoon wil ondernemen en dat nu door dat stomme virus en de daaruit volgende maatregelen niet kan. He will bounce back. Hij is al bezig. We moeten het met zijn allen samen doen, en dat is wat hij nu ook aan het proberen is, verbinding zoeken met anderen, gelijkgestemden, mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Maar hier, op deze foto, was er van corona nog géén sprake. Ja, in China. Maar bij ons was er nog geen vuiltje aan de lucht. Was het maar zo gebleven. 


Maar dat was een kwestie van ‘waterkansen & statistieken’ zoals de titel van het gedicht van Yentl Cooreman ons als zich perfect aanbiedend bruggetje leert. 


Het gedicht zegt alles. Het gaat over de liefde, en tegelijk gaat het over het ganse leven an sich. 


En ineens gaat het ook over het begin van dat nieuwe jaar in 2020. En hoe het ons ontglipt is, langzaam maar zeker. 


Dat we mogen vervellen in 2021 en er gans anders uitkomen dan we 2020 zijn ingegaan. 

Het zou mooi zijn als niet alles wordt zoals voorheen, want statistisch gezien hebben we dan slechts een waterkans. Een waterkans waarop? Wel, dat zou reeds moeten duidelijk zijn. 


Dag 8

8 januari 2020 : foto Jan Ducheyne (met de bundel ‘gewoon een geintje’ - prachtig eerbetoon aan Ton Lebbink. Herinnering aan het optreden in Paradiso. 

8 januari 2021 : geen foto - geen gedicht, wel een oude affiche uit 2013 van de Ezels


Op 8 januari waren de mensen uitgeput waarvan ik een foto met het blaadje van de dag kon nemen. Alle kinderen, de vrouw, het lief van de dochter. En wellicht bleven we ook gewoon thuis, wellicht was het gewoon koud buiten, winter. En waren we de hele dag binnen gebleven. Dus zal ik wellicht door Emma gesommeerd zijn om dan maar een foto van mezelf te nemen. Ik zal geen zin hebben gehad om te poseren en heb dus als eerste van velen mijn gezicht verborgen gehouden op de foto. Zoals zal blijken hebben veel mensen dat gedaan. De meesten hielden het nummer van de dag voor hun gezicht. Ik heb iets veel beter voor mijn gezicht. De schitterende bloemlezing uit het werk van Ton Lebbink in het in 2019 verschenen eerbetoon aan deze geweldige popdichter die zich tijdens live-optredens bediende van een backingtape, stroboscoop en rookmachine. Het boekje zit vol mooie artefacten uit de tijd waarin Ton furore maakte. Zoals bijvoorbeeld een door hemzelf geschreven recensie voor Oor en zo. Prachtig boekje is het. Op 06 oktober 2019 had ik het ware genoegen om aan de zijde van Sjors De Jongste (Chef Stoker / sabotage in de speeltuin), Wiebe Radstake, Stefan Fokker en Rowan Van As op te treden in Paradiso. 

Hier vind je de integrale tekst én de opname terug. 


https://sabotageindespeeltuin1.bandcamp.com/track/mannen-werken-mieren-meer-eerbetoon-ton-lebbink-live-paradiso-okt-19


Ik beschouw dit optreden nog steeds als één van de beste optredens die ik van mijn leven heb gegeven. Ik was dan ook doordrongen van het feit dat het erop of eronder was. Je kunt je niet permitteren om ganse lappen tekst van Lebbink met je eigen poëzie te verweven en er dan een slap afkooksel van te maken on stage. Maar dat hebben we niet gedaan. Het was er boenk op. Hoe kan het ook anders, als Wiebe Radstake naast je staat. Het mooiste compliment kwam van een oude vriend van Ton die mij het volgende toevertrouwde : ‘het was alsof Ton uit den dode was opgestaan, geweldig goed deed je dat!’ Dat kan tellen, zo van een Amsterdammer die toch bekend staan voor hun weinig verbloemende benadering van de dingen. 


8 januari 2021 hebben we niet veel gedaan. We zijn denk ik thuis gebleven. Overdag hebben we denk ik mails beantwoord. ‘s Avonds hebben we denk ik naar The Crown gekeken op Netflix. Alle dagen zijn hetzelfde? Geen idee. Een week later ben ik nagenoeg alles vergeten. 


Dag 7

7 januari 2020 : foto Ditmar Goes 

7 januari 2021 : géén foto - verjaardag van Yanni Ratajczyck -

gedicht Vanessa Daniëls (voor Yanni - dezelfde ja) 


Ditmar is de man. Er zijn weinig mensen die ik zo bewonder in mijn leven. Er zijn weinig mensen die zo’n impact hebben gehad op mijn kijk op mensen als Ditmar. Hij verdiende dan ook als geen ander het mythische nummer 007. Ditmar is blind. Dat is dan zijn meest opvallende kenmerk. Je kunt er niet naast kijken. En toch zie je het niet meteen als je hem tegenkomt. Want hij draagt - in tegenstelling tot op deze foto - nooit een bril. Maar vervolgens merk je het wel. Ditmar reageert niet zoals ziende mensen reageren. Hij reageert veel bedachtzamer. En dan ook weer niet. Want als er iets is waar je Ditmar  niet kunt op vastpinnen, dan is het clichégedrag. Hij doet nagenoeg altijd zijn zin. Enkel voor mijn dochter maakt hij af en toe een uitzondering. Zij is dan ook zijn lief. De muziek die nu speelt - dat is toch wel frappant, zo uit de duizenden nummers in mijn afspeellijst - is ‘Only You’ van Yazoo. Ondanks het feit dat ze nog jong zijn, Emma en Ditmar lijken ze soms echt wel voor elkaar voorbestemd. Ze hebben een heel mooie relatie. Hij is ontzettend grappig en heel gevat, bovendien studeert hij net als Emma radio aan het RITCS en heeft hij (uiteraard) een ontzettend goed gehoor, waardoor hij bijvoorbeeld bij een montage écht alles hoort, tot in het kleinste detail. Naast al het plezier dat ze maken, als ze samen zijn, kunnen ze ook nog eens goed samenwerken. Dat is nogal fantastisch om dat op te merken. Als er mensen zijn die zeggen dat het toch niet makkelijk is voor Emma om zo’n keuze te maken (waarop men doelt op Ditmar zijn blindheid) dan zijn wij daar allemaal door gechoqueerd. Want er is nagenoeg geen verschil. Het zou voor Emma een véél moeilijkere, en gewoonweg onmogelijke keuze zijn om met iemand te zijn die géén gevoel voor humor, redelijk dom is, er niet zo goed uitziet (Ditmar is een knappe jongen met stijl) én helemaal de ballen snapt van wat een radio-opleiding is. Het is voor Emma dus de evidentie zelve, die keuze. Ze is namelijk verliefd geworden op deze topkerel. Ik weet eigenlijk niet of ik dit zomaar in de openbaarheid mag zwieren, maar ik denk het wel. En ik vind dat er weinig mensen zijn die zo openlijk mijn bewondering mogen genieten als Ditmar. Want hoezeer we het ook allemaal relativeren, én er zelfs om lachen, hij doet het toch maar, want hij doet ook dingen die niet meteen elke blinde zou doen, zoals elektrische steps nemen en zo. Echt waar. Hij is dan ook een beetje gek op die mooie manier waarop mensen beslissen dat een beetje gek zijn beter is dan altijd in de verwachte pas te lopen. 

Op 7 januari 2021 gebeurde er niks dat ik mij nog kan herinneren. We bevinden ons nu in de toekomst. Het is vandaag exact een week later. Ik heb mij voorgenomen om elke dag te schrijven. Aan dit jaarverslag van twee jaar tegelijk. Maar zie, ik moet al inhalen. Het is goed dat het zo gebeurt, zo is er een nijpend schuldgevoel gemixt met een vrees dat ik het nooit zal kunnen, zo elke dag schrijven. Ik voel dat het aan het kantelen is. Zo zei ik daarnet tegen mezelf. Zet je koptelefoon op. Stop met mails beantwoorden. Schrijf. Je zit al véél te véél achter. 

Wat de Noordzee in Brussel betreft, die is er niet. Het is een plezante toog, waar het goed toeven is in het begin van de lente, en ook in de zomer. We drinken er altijd veel meer witte wijn dan goed is voor ons. De laatste keer dat er een fiets van me is gestolen was daar. We stonden aan de toog, in de eerste lentezon, en toen kwamen Ray Cokes en Jean Blautte dat plein omtoveren voor hun programma Tournée General. Het ganse plein veranderde, ik had mijn fiets ongesloten tegen een bank laten staan, een koersmodel. Toen ik drie uur later naar huis wilde, was ie uiteraard weg. Het was ergens in 2013 of zo. Lang geleden. En sindsdien geen fietsen meer gestolen! Ha!

Dag 6

6 januari 2020 : foto Kevin Bellemans aka Dooshoofd aka SK Belleman aka Armand II aka 

6 januari 2021 : geen foto - gedicht ‘Winter’ van Bernard van Eeghem


Kevin op kwam vorig jaar op bezoek op 6 januari. Kevin komt vaak langs als hij iets te melden heeft. Allerlei meldingen. Of gewoon om koffie te drinken. Vorig jaar in januari was dat nog heel gewoon. Er hing geen sfeertje rond van ‘dit mag eigenlijk niet’. Kevin is dit jaar ook al langs geweest in januari. Misschien zelfs de 6de. Vermits ik achter zit in dit dagelijkse schrijven weet ik dat niet meer zeker. Ik zou het kunnen checken. Mijn herinneringen trachten te ordenen per dag. Voilà. Gebeurd. Het was op vrijdag 8 januari dat hij is langsgekomen. Hij kwam een fles wijn terugbrengen die hij op 7 januari was komen lenen. Hij bracht niet dezelfde fles wijn terug, want die was ondertussen soldaat gemaakt. Maar twéé nieuwe flessen wijn. Waaronder een pouilly fumé die vervolgens door mij en Teuk Henri klaar gemaakt is voor de glasbak tijdens de repetitie van Noodzakelijk Kwaad diezelfde middag. De reden dat Kevin bij ons langskwam om een fles wijn is omdat de nachtwinkels geen drank meer mogen verkopen na 20u. Een vreemde regel die het coronavirus moet aan banden leggen. 


Het gedicht van Bernard van Eeghem is het eerste van 13 gedichten van zijn hand in deze scheurkalender. Niemand schrijft zoals Bernard. Het is telkens een plezier om bij hem op bezoek te gaan, hij woont lekker makkelijk wat verder in de straat. Zijn gang is de mooiste gang ter wereld. Een kunstwerk dat blijft evolueren. Het is een collage van schilderwerk en foto’s die hij heeft uitgescheurd uit tijdschriften allerhande. Het is zo prachtig en overweldigend dat ik niet kan stoppen er naar te kijken als ik op bezoek ga. Vroeger dronken we koffie op het eerste verdiep. Nu Bernard risicopatiënt is blijven we beneden aan de ronde tafel zitten. Er zijn altijd chocolaatjes. Ik heb Bernard deze week bezocht om opnames te maken van zijn gedichten voor de podcast van De Sprekende Ezels. Hij deed alles in one take. Dat verwonderde mij geenszins. Ik beschouw Bernard als mijn meest excentrieke vriend. Hij heeft een nauwkeurigheid die ik bewonder. Die nauwkeurigheid uit zich ook in zijn poëzie, in al zijn schrijven. Het oog voor detail is totaal bij hem. Uitzonderlijk. 


Dag 5

5 januari 2020 : foto An De Winter 

5 januari 2021 : geen foto / de verjaardag & het gedicht van Kasper Demeulemeester 


We waren in Pairi Daiza. An had gratis kaarten omdat ze een film over de laatste neushoorn had verdeeld. We waren er nog nooit geweest. Het was plezant. De jongens hadden geen zin in de wachtrij bij de panda’s en tegen dat het onze beurt was om de zeldzame dieren te bekijken, was Titus zo ver dat hij ostentatief weigerde om ze ook maar één blik waardig te gunnen, waarmee hij zijn karakter om niks tegen zijn zin te doen helemaal tot uiting wou brengen. Achteraf bekeken is het zeer grappig als je terugdenkt aan zo’n momenten dat je met onnozele argumenten als ‘je gaat dat niet meer vaak kunnen zien zo’n dier’ probeert een kind van 7 te overtuigen. Uiteraard verandert dat kind dan niet even snel van gedacht. 

Het is echter niet simpel om daar na een half uur wachten zen in te blijven. Wat we uiteindelijk wel gedaan hebben. Hij kreeg geen straf of zo. Haha.

Dag 4

4 januari 2020 : Vitalski - de enige foto waar de persoon het cijfer niet voor zich hield.

4 januari 2021 : geen foto / gedicht Herwig Deweerdt-Wachten 


Op 4 januari was het de nacht van Permeke in de Permekebibliotheek van Antwerpen. 

Vitalski stond op de binnenkoer op zijn gebruikelijke manier zichzelf te zijn. Hij las voor uit eigen werk meen ik mij te herinneren. Aangezien de tekst op de achterkant eveneens van zijn hand was, was hij uiteraard de uitgelezen persoon om de foto van de dag van te nemen. Ik herinner mij dat hij zeer opgetogen was met de scheurkalender. Het was een mooie avond met een zeer geslaagd optreden van Partij Voor De Poëzie. PJ Vervondel & Prisca, Steve Slingeneyer en ikzelf, en uiteraard Adriaan van Aken & Joris Caluwaerts met ‘de kiezer beslist’. Het was de eerste keer dat ik het gedicht ‘Loser’ en plein public voorlas. Ik vermoed eigenlijk ook meteen de laatste keer. Binnenkort verschijnt het in mijn dichtbundel ‘Noodzakelijk Kwaad/Altijd weer het Dansen’. bij Fluxenberg, de uitgeverij van Johan Wambacq. Op 4 januari 2021 was het maandag. De kerstvakantie was voorbij. De kinderen gingen terug naar school. Het gedicht van Herwig Deweerdt past perfect bij het gevoel van die dag. Aangezien het nu woensdag 6 januari is, schrijf ik reeds in de verleden tijd. Dit is een inhaalbeweging. Het jaar snelt vooruit. Er is vandaag op de radio te veel berichtgeving over het feit dat men is beginnen vaccineren tegen het virus. De echte start noemt men het. Er waren reeds ‘symbolische vaccinaties’, maar nu zitten we in de vaccinatieacceleratie. Politici en hun peptalk. Oh well.

Dag 3

3 januari 2020 : Titus & Boris Ducheyne - gedicht Kasper Demeulemeester 

3 januari 2021 : geen foto - geen gedicht, wel een bericht van De Sprekende Ezels, een grap. over een… coronamasker, hier ‘een versche lucht’ masker genoemd. 



De boys. Wellicht de meest gefotografeerden in dat ganse jaar van opeenvolgende foto’s. Het is soms té verleidelijk om hen niét te fotograferen. Ze zijn echt een jaar ouder nu. Als ik mij hun beeltenis voor de geest haal. 


We waren thuis, zo te zien. Aan de kerstboom en de kast. De kerstboom stond vorig jaar op een andere plaats. Dit jaar is de kerstboom mooier. Groter, maar hij staat ook beter. Groter is niet noodzakelijk mooier, maar deze keer wel. 


Het gedicht van vorig jaar is mooi om terug te lezen. Andermaal uit de nalatenschap van Kasper Demeulemeester, het gedicht ‘Het Plots Besef’. En nu zijn we helemaal vertrokken! Want een jaar later is het gedicht opgenomen in onze podcast van De Sprekende Ezels. Het jaaroverzicht van de kalender van 2020. In vier delen. Winter/Lente/Zomer/Herfst. Terug te vinden via deze link: https://www.mixcloud.com/DeSprekendeEzels/


Het staat er als enige gedicht twéé keer in. De eerste episode begint ermee. Voorgelezen door de vader van Kasper, Jari Demeulemeester, op een zodanig begeesterende wijze dat we het passend vonden om hem ook in de laatste episode te steken met een variatie op hetzelfde gedicht. Net omdat hij erbij opmerkt dat hij dat niet kan, nog eens hetzelfde doen. En dan doet hij het. Helemaal anders. 


Dat is ook wat dit dient te zijn. Een verslag van een jaar, maar dan helemaal anders. Geschreven met name. 

Dag 2

2 januari 2020 : Marlène De Smet 

2 januari 2021 : geen foto - gedicht van Christophe Vekeman ‘Cathérine’. 


We waren nog steeds in Oostende. We hadden afgesproken met Peter van den Eede en zijn vrouw Marlène. Deze twee mensen samen. Altijd zo schoon. Ze zien elkaar doodgraag. Ik gebruik zelfs de term ‘nog altijd’ niet. Want hun liefde is tijdloos, of zo komt het toch over. Marlène heeft één van de mooiste lachen die ik ken. Een beetje een apart lachgeluid, maar net daardoor zo aanstekelijk. En Peter is uiteraard ook altijd grappig, met zijn vragen en zijn typische ‘ah ja, ja…’ reacties waaruit bedachtzaamheid moet blijken, of daadwerkelijk blijkt. Je weet het nooit met Peter, meent hij het nu, of is hij al met zijn gedachten ergens anders? Twee mensen met een groot hart. Eerst de vriendschap en de liefde en dan komen de plannen en al wat daaruit volgt. Zo leven wij ook. Dus bij hen zijn An en ik graag en op ons gemak. Dit jaar waren we thuis. We hebben hier gedanst. Thuis. Tot 5u. Met driehonderd mannen en vrouwen. We hoopten op tv, of op zijn minst op de radio te komen. Maar niks van. Onze lockdownparty was niet de moeite om stilgelegd te worden. Het is 5u geworden. En daardoor waren we dus thuis op 2 januari. Geen wandeling op de zeedijk. Geen koffietjes met vrienden. Gewoon strijk in de zetel. 


Ik lees het gedicht ‘Cathérine’ van Christophe Vekeman, uitgeschreven door Jirka De Preter. 

Dat heeft ze met alle gedichten in deze nieuwe scheurkalender gedaan. Op één na. Uit protest. Gespeeld protest. Jirka & ik spelen graag met termen als ‘uit protest’, want wij zijn niet van het type dat barricaden tot onze natuurlijke biotoop rekent. Het vereist concentratie zo een met de hand uitgeschreven gedicht. Mijn mama - die nu reeds voor de tweede dag op rij vermeld wordt merk ik - vindt het allerminst een goed idee. Nog wel mensen van een zekere leeftijd waren er niet echt voor gewonnen voor de uitgeschreven variant van vormgegeven gedichten. Men is dat eenvoudigweg niet meer gewoon, een handschrift lezen. 


Ik denk wel dat het zal gebeuren. Dat veel mensen die de kalender hebben gekocht, de gedichten niet zullen lezen. Of zo eens vluchtig, en als er dan een woord is dat wat moeilijk leesbaar is, zullen ze het loslaten in hun alweer verder jumpende gedachten. 


Dit gedicht van Christophe Vekeman waar de mooie zin ‘In de duisternis onder de dennebomen’ in elke strofe terugkeert, is echter zo’n mooi gedicht, dat het eens je je erop concentreert onmogelijk is om het geen twee keer te willen lezen in dat mooie standvastige handschrift van Jirka De Preter. 


Dus is de slotconclusie dat het net een meerwaarde is, zowel vormelijk als qua beleving. Die handgeschreven gedichten. Benieuwd wat morgen brengt. Benieuwd of ik dit volhouden zal. Zo elke dag, de dagen vergelijken. 


Vorig jaar was alvast beter. Op de zeedijk van Oostende is beter dan in de zetel als je een kater hebt.
Hadden we vorig jaar ook een kater? Ik weet het niet meer.

Maar waarschijnlijk wel.

Dag 1

1 januari 2020  : Emma Ducheyne - Oostende 

1 januari 2021 : Titus & Boris Ducheyne - Brussel 


Vorig jaar was het op 1 januari een heuglijke dag. Niet enkel omdat het een nieuw jaar was, maar meer nog omdat dit de eerste dag was waarop een blaadje van de splinternieuwe scheurkalender van de sprekende ezels kon worden gescheurd. Spontaan nam ik een foto van dat blaadje met de 1 van 1 januari, maar ook de 1 van de eerste dag van het jaar op. De kalender onderscheidt zich namelijk van veel andere kalenders doordat de makers gekozen hebben voor het optellen van de dagen. Van 1 tot 366. Het was dan ook een schrikkeljaar in 2020. Even spontaan nam ik die foto van Emma Ducheyne, mijn lieftallige dochter. We waren in Oostende. An, ik en enkele vrienden hadden oudejaarsavond gevierd in de Beau Site, die geweldige plaats op de zeedijk van Oostende. Emma was de dag nadien op bezoek bij mijn mama. Samen vierden we nieuwjaar. Emma zei me dat ik het op instagram moest zetten. Wat ik dan ook deed. Dit jaar nam ik een foto van het eerste blaadje van de nieuwe scheurkalender samen met het laatste blaadje van de vorige, want daar stond 1 januari 2021 nog net in. `Titus & Boris met van die vuurstokjes. Symbolisch voor onze deur, waar we zo vaak waren dit jaar, en ook nieuwjaar hebben gevierd. Waarna het doek viel over de fotoreeks met de foto van het gordijn, onderdeel van de nalatenschap van Kasper Demeulemeester, aangezien Kasper die foto had ingestuurd. Hier begint de vergelijking al, dit jaar staan er 12 foto’s uit de nalatenschap van Kasper Demeulemeester in de kalender. Het is één van de mooiste onderdelen van de nieuwe scheurkalender. 


De verleiding was niet zo groot om dit jaar andermaal elke dag een foto te nemen. Toch voelde ik een bepaalde leegte. Die dagelijkse foto zorgde wel voor een soort focus. Soms was die focus weg en dan vloekte ik achteraf als ik het kalenderblaadje niet bij me had. Zeker met de pandemie waren de kansen gering waarop je mensen tegen kwam, en al helemaal op het einde van het jaar waar iedereen die ik tegenkwam al op één van de voorbije dagen stond. Het bleef toch wel een streven om telkens een ander iemand te fotograferen voor de foto van de dag. Veel mensen vroegen mij wat de bedoeling van die foto’s was. Ik antwoordde altijd hetzelfde : ‘gewoon, elke dag neem ik een foto van iemand met het kalenderblaadje van de dag.’ Het had ook geen diepere bedoeling, geen vooraf uitgelijnd plan. 


Ik nam ook altijd - al even spontaan ontstaan - een foto van de achterkant. Daar stonden de gedichten, de collages en tekeningen op. Soms waren die foto’s duidelijk, soms helemaal niet. Dan kon je het gedicht bijvoorbeeld niet lezen op die foto. Dat paste dan in de filosofie dat enkel diegenen die de kalender fysiek in huis hadden alles konden volgen zonder belemmering of de handicap van te kleine pixels of een voor een woord hangend object. 


Ik ben een schrijver, geen fotograaf. Dus ik ga elke dag iets schrijven. Over de foto van vorig jaar, en dan lijkt het mij wel een idee om de jaren te vergelijken. Als dat tenminste mogelijk is, want daarvoor dien ik mij eerst 2020 en die dagen, aan de hand van de foto te herinneren. De vergelijking kan zich louter op de foto en de daaruit sprekende situatie of plaats toespitsen, maar wel degelijk ook op het op de achterkant staande gedicht. Alles is andermaal vrij en zonder groot plan. 

Het lijkt mij goed om dagelijks te schrijven. Het lijkt mij bovendien een interessant jaar om dagelijks te schrijven. Ik doe het te weinig. Tot ik het mezelf opleg, dan gaat het moeiteloos. 

Misschien is het een goed idee om nooit meer dan 1 A4 te schrijven. Ik ga het hier dan ook bij laten voor 1 januari. We zijn vertrokken!